عکس هایی از فوران آتشفشان ایسلند

عکس هایی از فوران آتشفشان ایسلند

 

 

 

فوران آتشفشان ايسلند مى تواند موجب خنک شدن زمين شود

هربرت فورماير هواشناس دانشگاه وين افزود: ميزان بالاى ذرات غبار که از زير يخچال طبيعى آتشفشان ايسلند خارج شده به لايه استراتوسفر زمين وارد شده و چندين سال آنجا خواهد ماند.استراتوسفر دومين لايه جو زمين است که در ارتفاع 12 کيلومترى زمين قرار دارد.اين لايه خشک و حاوى ميزان کمى بخار آب است؛ به همين دليل باد و باران کمى در اين لايه مشاهده مى شود و هرگونه ذره غبارى که به اين لايه برسد مى تواند مدتها در آنجا باقى بماند.فورماير مى گويد :"ذرات غبار آتشفشان ايسلند احتمالا يک، دو و حتى سه سال در اين لايه باقى خواهند ماند."به گفته وى از آنجا که ذرات غبار مانع از رسيدن اشعه خورشيد به زمين شود ، طى اين مدت، مى تواند موجب خنک شدن جهانى زمين شود.فوران اين آتشفشان و گسترش ابرهايى از خاکستر در آسمان کشورهاى اسکانديناوى و اروپاى مرکزى موجب لغو پروازهاى هوايى در برخى از اين مناطق شده است.

چند عکس جالب در مورد فعالیت آتشفشان

ادامه مطلب

سازمان زمين شناسي و اكتشافات :كوه دماوند آماده آتشفشانى است

 

^{سازمان زمين شناسي و اكتشافات :كوه دماوند آماده آتشفشانى است}

^{سازمان زمين شناسي و اكتشافات اعلام كرد: تغيير در الگوى لرزه‌خيزى، خروج گاز و بخار و همچنين تغيير در شيب دامنه‌ نشانه‌هاى اصلى احتمال فعاليت آتشفشان كوه دماوند به شمار مى‌آيد.}

<sup>به گزارش روز دوشنبه گروه اقتصادي باشگاه خبرنگاران دانشجويي ايران "ايسكانيوز"، مهندس فرهاد انصارى مدير زمين‌شناسى مهندسى و زيست‌محيطى اين سازمان گفت: دماوند آتشفشانى خفته و نه خاموش است و نبايد نشانه‌هايى كه در آن مشاهده مى‌شود را فراموش كرد و نسبت به آنها بى‌توجه بود.
وى در مورد نشانه‌هاى بروز پديده آتشفشان در چنين قله‌هايى يادآور شد: افزايش لرزه‌خيزى يا بطور كلى و تغيير الگوى لرزه‌خيزى منطقه، خروج گازهاى آتشفشانى و همچنين تغيير در شيب دامنه‌ كوه‌هاى آتشفشان اصلى‌ترين نشانه‌هاى احتمال رويداد آتشفشان هستند كه در مورد دماوند دو مورد اوليه از ابتداى سال 85 به‌وضوح ديده شده و با توجه به گزارش‌هاى اخير كارشناسان مبنى بر افزايش رويداد زمين‌لغزه در منطقه، احتمال تغيير در شيب دامنه‌هاى قله دماوند نيز وجود دارد.
انصارى با بيان اينكه بروز سه‌ نشانه ياد شده مى‌تواند نشانه‌اى از حركت مايع مذاب(ماگما) از بخش‌هاى پائين زمين به سمت بالا باشد، خاطر نشان كرد: به سبب وجود فشار بسيار زياد در ژرفاى زمين حركت ماگما به سوى دهانه آتشفشان با خروج حجم زيادى از بخار و گازهاى مختلف و همچنين ترك خوردن و متورم شدن پوسته زمين و در نهايت تغيير در شيب دامنه كوه آتشفشان همراه است كه به صورت رويداد زمينلرزه و تغيير شيب دامنه ديده مى‌شود.
مدير زمين‌شناسى مهندسى و زيست‌محيطى سازمان زمين‌شناسى و اكتشافات‌معدنى كشور افزود: بررسى و پيش‌بينى حركت گدازه‌هاى احتمالى، سيلاب‌هاى به راه افتاده، خاكستر ايجاد شده ناشى از انفجارات ايجاد شده و همچنين گازهاى سمى كه در زمان بروز پديده آتشفشان بوجود خواهد آمد، براى مقابله با خطرات ناشى از فوران احتمالى و برنامه‌ريزى‌هاى مورد نياز براى آماده بودن در برابر چنين مخاطراتى بسيار مهم است.
وى با بيان اينكه ممكن است چنين تغييراتى نشان دهنده رويداد آتشفشان در آينده نزديك نباشند، افزود: رفتارسنجى و بررسى ويژگى‌هاى دماوند و ساير آتشفشان‌هاى مشهور ايران كه همگى از آتشفشان‌هاى جوان جهان بشمار مى‌آيند با هدف شناخت رفتار طبيعى آنها، اين امكان را فراهم مى آورد كه در صورت پيدا شدن رفتار ناهنجار و غير طبيعى در آينده، چنين تغيير رفتارى شناسايى شده و در تصميم‌گيرى مورد استفاده قرار گيرد.

انصارى در پايان با اشاره به اينكه داده‌هاى موجود از آتشفشان‌هاى ايران بسيار اندك بوده و براى ما ناشناخته هستند، تصريح كرد: نبايد فراموش كرد بيشتر اين آتشفشان‌ها خفته هستند و خاموش بشمار نمى‌آيند و تنها با شناخت كافى از پديده‌ها و فرآيند زمين‌شناسى است كه مى‌توان هنگام رويارويى با آنها بدون غافلگير شدن بدرستى تصميم گرفت و براى پيشگيرى از آسيب‌هاى جانى و مالى گسترده برنامه‌ريزى كرد.</sup>

ادامه مطلب

آتشفشان دماوند

آتشفشان دماوند

مخروط دماوند ، شاخص‌ترین آتشفشان چینه‌ای کواترنری ایران است. تاریخ فعالیت این آتشفشان بخوبی شناخته نشده و مخروط آن استراتو ولکانی است که ارتفاع آن از سطح دریا 5670 متر ( 5611 متر وزیری ، 1362 ) ولی از زمینهای اطراف 1600 متر تا 2000 متر است. مخروط آن منظم و روی کوههای فراسایش یافته‌ای که در حدود 3500 متر از سطح دریا ارتفاع دارند واقع است. دامنه کوه بوسیله جریانهای گدازه‌های متعدد که از قله یا از مخروطهای فرعی سرازیر شده اند پوشیده شده است.
گدازه‌های دماوند وسعتی در حدود 400 کیلومترمربع را پوشانیده اند. به علاوه جدیدترین گدازه‌ها در دامنه غربی مخروط قرار گرفته‌اند و روی همین دامنه مخروطهایی از خاکستر وجود دارد. قله دماوند نسبتا پهن می‌باشد. در ضلع جنوبی و در ارتفاع 5100 متری آن گازها و فرمرولها نمایان هستند. این محل متعلق به یک دهانه قدیمی است که بوسیله قله مخروطی فعلی مستور گردیده است. در ضلع جنوب شرقی ، نقشه های ولکانی کلاستیک ریزشی و جریانی ضخامت زیادی به خود اختصاص داده است.

دهانه آتشفشان دماوند

قطر دهانه آتشفشان در حدود 400 متر است. قسمت مرکزی دهانه ، بوسیله دریاچه‌ای از یخ پوشیده شده و در حاشیه آن دودخان‌هایی وجود دارد که زمین های اطراف را به رنگ زرد درآورده اند. جدا از دهانه فعلی ، شواهدی از دهانه های قدیمی را می توان دید. یکی از این دهانه های قدیمی در پهلوی جنوبی و در ارتفاع 100 متر قرار دارد که در حال حاضر ، محل خروج گازها و دودخان‌ها است. در پهلوی شمالی دماوند اثر دیگری از یک دهانه قدیمی به قطر حدود 9 کیلومتر دیده می شود که امروزه رودخانه نونال در آن جریان دارد.

سنگهای دهانه قدیمی کمی بازیک تر از گدازه های جوان دماوند است. اگرچه بروس و همکاران ( 1977 ) با توجه به ترکیب شیمیایی گدازه‌ها ، دماوند را آتشفشانی دیررس و دور از زاگرس می‌دانند که در تشکیل آن برخورد صفحه‌ها و پدیده فرورانش از نوع خاص و ذوب پوسته اقیانوسی نقش داشته، ولی جایگاه این مخروط در محل تلاقی البرز خاوری و باختری این ذهنیت را تقویت می‌کند که تلاقی گسل های عمیق پوسته ، بویژه انواع امتداد لغز شمال باختری و شمال خاوری ، محل مناسبی برای رسیدن ماگما به سطح زمین بوده است.

فعالیت آتشفشانهای دماوند

جریان گدازه که از دامنه غربی سرازیر گردیده وارد رودخانه لار شده است و در مسیر آن سدی ایجاد کرده و دریاچه سدی لار را پدید آورده است. این سد بوسیله رسوبات پر گردیده و پس از شکسته شدن گدازه‌های سد کننده مزبور ، جریانهای آب روی آن برقرار گردید، شاهد این امر وجود تراس (پادگانه آبرفتی) در قاعده دامنه غربی دماوند است.

اندازه گیریهای سن با روش کربن 14 که از مواد کربن‌دار (چوب) موجود در این رسوبات آبرفتی به عمل آمده ، حداقل سن دماوند در حدود 38500 سال تعیین شده است. با توجه به اینکه آثار یخچالهای پلیستوسن در روی مخروط آتشفشانی از بین رفته است می‌توان ادعا نمود که فعالیت عظیمی که کوه دماوند را شاخته است بعد از یخبندان عظیم یعنی در دوره هولوسن عمل کرده است ( حدود 10000 سال قبل ).

سنگ شناسی دماوند

کوه دماوند یک آتشفشان مختلط است که جریانهای گدازه آن زیاد و مواد پیروکلاستیک آن نسبتا کم و شامل پومیس ، توف و رسوبات لاهار می باشد. فراوانترین گدازه دماوند ، سنگی است که به آن تراکیت گفته می‌شود ( به علت بافت پورفیری ، رنگ روشن ، با بلورهای پلاژیوکلاز ، سانیدین ، بیوتیت ، پیروکسن و آپاتیت) و پس از آن آندزیت و بازالت است.

در بین سنگهای آتشفشانی دماوند توفها جایگاه ویژه دارند که شامل انواع متعددی از توف شیشه‌ای (در دره هراز و شمال دماوند) ، توف تراکیتی (در قله) ، توف شیشه‌ای پامیسی (در تینه) هستند. جدا از سنگهای گفته شده ، نهشته‌های جریانی آذر آواری باختر دماوند و نهشته‌های بلوک مانند از فرآورده‌های آتشفشان دماوند هستند.

ویژگیهای ژئوشیمیایی سنگهای دماوند

کهن‌ترین گدازه‌های کواترنری دماوند از نوع بازالت قلیایی است که در نتیجه تفریق ماگمایی پرمایه تر از سیلیس ، ظاهر شده‌اند. بطور کلی ، سنگهای دماوند از سه نوع بازیک ، حد واسط اسیدی هستند. انواع بازیک فقط شامل گدازه‌های بازالتی و تراکی بازالتی است ولی در انواع حد واسط و اسیدی افزون بر گدازه‌ها ، سنگهای آذر آواری و اپی کلاستیک نیز وجود دارد. حجم اصلی کوه دماوند را سنگهایی تشکیل می‌دهند که از نظر سیلیس ، حد واسط بوده و مقدار سنگهای بازیک ، بسیار کمتر از دیگر سنگهاست.
بیشتر سنگهای دماوند از نوع حد واسط (SiO2 بین 52 تا 63 درصد) و مقدار کمتری نیز از نوع اسیدی (SiO2>%63) هستند که به دو صورت گدازه‌ها و سنگهای آذر آواری رخنمون دارند. فورانهای اولیه از فورانهای بعدی دماوند بازیک‌تر بوده است و این امر تفریق ماگما را در آشیانه ماگمایی نشان می دهد. گدازه‌های دماوند از نظر شیمیایی اختصاصات ویژه‌ای دارند یعنی سرشار از سیلیس و آلکالن اند، مقدار آهن آنها کم و نسبت Feo / Mgo نیز ناچیز و به سری شوشونیتی متعلق است.